Akvaryumun İçinde Ne Olmalı?
Her Şey Bir Akvaryumla Başladı
Kayseri’de bir öğleden sonra, annemle pazara giderken, gözüm bir anda akvaryumculuğa takıldı. Küçük bir dükkan, camlardan dışarıya bakarken akvaryumların içindeki balıkları izlemek tam bir terapi gibi gelirdi bana. O zamanlar, tam olarak ne istediğimi bilmeden, sadece içimde bir huzursuzluk vardı. Yıllardır, hayatın içindeki dağınıklığı bir şekilde kontrol etmeye çalışıyordum. Belki de içimde bir akvaryum vardı, sessiz ve sakin bir şekilde, her şeyin doğru yerlere oturmasını bekleyen. “Akvaryumun içinde ne olmalı?” diye düşündüm o anda, ve bu sorunun cevabını yıllarca arayacağımı fark ettim.
Akvaryumun içinde olmalıydı her şey… Balıklar, belki birkaç bitki, bir kayalık alan. Ama düşündükçe, cevabın bu kadar basit olmadığını fark ettim. Kendi akvaryumumu kurmaya başladım; sadece camdan bir kutuya değil, hayatımın içindeki karmaşaya, kayıplara, sevinçlere, hayal kırıklıklarına ve umutlara yer açtım.
Akvaryumun İlk Sahnesi: Hayal Kırıklığı
Akvaryumumun içine ne olmalı sorusu, her şeyin başladığı andan itibaren beni takip etti. Önceleri, hayatımda her şeyin mükemmel olmasını istiyordum. Yani, akvaryumun içi de tam anlamıyla ideal bir düzen içinde olmalıydı. Ama işte hayat bu, her şey tam istediğin gibi gitmiyor. O akvaryumu alıp evime yerleştirdim, önce ne yapacağımı bilemedim. Nasıl başlamalıydım? Nereden başlamalıydım?
İlk balıklarımı aldım, minik neonlar ve bir tane kocaman beta. Başlangıçta her şey ne kadar güzeldi, her şeyin yerli yerinde olduğu bir düzen vardı. Ama sonra… Beta balığım sabahları her zaman uyandığında diğer balıklara saldırıyordu. Sonra bir neon balığı kayboldu. Yavaşça her şeyin beklediğim gibi gitmediğini hissetmeye başladım. Aynı şekilde, hayatımda da bazen her şeyin düzgün gitmeyeceğini kabul etmek zorunda kalmıştım. Ama bir şeyleri değiştirmek, bu boşluğu doldurmak için hâlâ umut vardı. Akvaryumun içinde ne olmalı sorusu beni sıkça düşündürüyordu, çünkü balıkların da bir ruhu olduğunu, bir düzenin içine oturtulmaya çalışıldığında bile kendi doğal hallerini alacaklarını anlamıştım.
Akvaryumun İkinci Sahnesi: Heyecan ve Değişim
Zamanla akvaryumda düzenin yanı sıra bir değişim süreci de başladı. Balıklar, ne kadar birbirleriyle savaşsalar da birbirlerinin varlıklarına alıştılar. Sanki her biri, kendi kimliğini bulmaya çalışıyordu, tıpkı benim gibi. Bir sabah, akvaryumumda hiç beklemediğim bir şey oldu. Beta balığım bir sabah diğer balıklara saldırmadı, aksine sakinleşmişti. Sanırım, doğru ortamı bulmuştu.
Bu değişimi izlemek, bana hayatımda doğru adımları atmak için gerekli cesareti verdi. Akvaryum, küçük bir dünya gibiydi ve içinde bir düzen oluşturmak, hem balıkların hem de benim ruhumu dengelememe yardımcı oldu. Bazen insan sadece sabırla beklemeli ve etrafındaki her şeyin zamanla olgunlaşmasına izin vermeli. O gün, akvaryumun içinde tam olarak ne olmalı sorusunun cevabını biraz daha bulduğumu hissettim: Sabır, sevgi ve güven. Hatta belki de biraz daha yer açmak için fazla sıkı tutunduğumuz şeylerden vazgeçmek…
Akvaryumun Son Sahnesi: Umut
Akvaryumumda her şey yerli yerinde olmasa da, bir şeyin eksik olduğunu düşünmüyorum artık. Bir balık kaybolsa da, bir bitki solsa da, bir kayalık yerinden kaysa da… Hepsi bu düzenin parçası. Ve belki de akvaryumun içindeki en önemli şey, o anı yaşamak. Akvaryumumda bazen dalgalar oluşuyor, bazen balıklar huzursuzlanıyor. Ama her dalga sonrasında sükûnet yine geri geliyor.
Sonunda fark ettiğim şey şu oldu: Akvaryumun içinde ne olmalı sorusunun cevabı, sadece dışarıdan bakıldığında ne kadar kusursuz olduğu değil, içindeki yaşamın sürekli evrilen doğasında saklıydı. Bazen karman çorman olabiliyor, bazen sakin ve sessiz. Ama her halükârda, yaşanacak anlar, kaybolacak balıklar, büyüyecek bitkiler ve sabırla bekleyen umutlar da var.
Akvaryumumun içinde her şey olmalı. Biraz kırgınlık, biraz heyecan, biraz boşluk ve tabii ki umut. Çünkü her şeyin sonunda bir dengeyi bulması gerektiğini anladım. Balıklar yavaşça büyürken, ben de büyüyorum. Hem kendimi, hem de dünyayı daha iyi anlamaya başlıyorum. Akvaryumumda ne olmalı, işte bu soruyu cevaplarken, hayatın da akışına bırakmak gerektiğini öğreniyorum.