Kayseri’den Hicaz’a Uzanan Düşler
Günlüklerimi karıştırırken bir kez daha fark ettim ki, bazen insanın hisleri ve tarih bir araya geldiğinde çok tuhaf bir şekilde çarpışıyor. Bugün yine pencerenin kenarında oturuyorum, Kayseri’nin serin rüzgârı yüzüme vuruyor ve içimde tarif edilemez bir heyecan var. İçimde, yıllardır okuduğum kitaplarda, derslerde ve hayallerimde gördüğüm Hicaz’ın fethi var. Evet, tam olarak o savaş… Taif ve Mekke’nin Osmanlı topraklarına katıldığı, bir dönemin sonlanıp yeni bir dönemin başladığı savaş: Hicaz’ın fethi, 1916-1918 yılları arasında gerçekleşen Birinci Dünya Savaşı’nın karmaşasında tamamlanmıştı, ama Mekke’nin Osmanlı’ya dönmesi ile taçlanmıştı.
Taif’in Sessizliğinde Kayseri Günleri
Kayseri’de, kendi odamın küçük masasında otururken bazen kendimi Taif’in sessiz sokaklarında hayal ederim. Orada insanlar evlerinin önünde oturuyor, gündelik telaşla uğraşıyor. Ben ise, tarih kitaplarından öğrendiğim bir olayın içinde kendimi kaybediyorum. O savaş, Hicaz’daki Osmanlı askerlerinin, Mekke ve Taif’i yeniden birleştirmek için verdikleri mücadeleyi anlatır. O günlerde insanlar, hem umut hem de korku içinde yaşıyorlardı. Benim yüreğimse, onların hislerini düşündükçe buram buram heyecanla doluyor.
O anlarda birden aklıma Kayseri’deki kendi yaşamım geliyor: okul yılları, arkadaşlar, bir kahvenin yanında paylaşılan küçük sırlar… Ama bir yandan da savaşın gölgesi var zihnimde. Osmanlı askerlerinin Mekke’ye doğru ilerlerken hissettikleri yorgunluk, açlık ve belirsizlik, beni derinden etkiliyor. Onlar için zafer sadece toprak kazanmak değildi; inanç, onur ve ait olma duygusuydu. Benim içinse bu, geçmişle bağ kurmak, kendi hayal gücümle tarihin içinde kaybolmak anlamına geliyor.
Bir Gece, Mekke ve Umut
Geçen gece uykusuz yatarken, kendimi Mekke sokaklarında yürürken hayal ettim. Hayal kırıklığım da vardı, umut da… Çünkü tarih bana bir şeyi öğretmişti: savaşlar sadece toprak için değil, insanların kalplerini ve umutlarını korumak için yapılır. Osmanlı askerleri Mekke’yi fethettiklerinde, oradaki insanlar yeniden bir araya gelmişti. O anı düşündükçe içim titriyor. Benim için bu sadece bir tarih dersi değil; kendi küçük hayatımda da “kayıp bir umudu geri kazanmak” gibi bir şey.
O gecenin sessizliğinde, defterime yazdım: “Belki de bir savaşın değil, insanların umutlarının zaferini kutluyorum.” Mekke’ye doğru ilerleyen Osmanlı askerleri, her adımda hem korku hem cesaret taşıyordu. Ben de Kayseri’de, kendi küçük dünyamda, aynı karışımı hissediyordum. Herkes uyurken, ben tarih kitaplarının sayfaları arasında kaybolmuş, kendi içimde bir yolculuk yapıyordum.
Hicaz’ın Fethi ve İnsan Kalbi
Hicaz’ın fethi, resmi olarak Osmanlı’nın Mekke’yi yeniden ele geçirmesiyle sonuçlandı. Ama benim için bu olay, tarih kitabındaki satırlardan çok daha fazlasıydı. Bunu düşündükçe, kalbimde bir kıpırtı hissediyorum: insanın azmi, cesareti ve kararlılığı karşısında hayranlık duyuyorum. Mekke’ye giren askerlerin yüzlerindeki yorgunluğu ve sevinci hayal edebiliyorum. Benim yorgunluğum ise çok farklı ama ben de kendi küçük savaşımı veriyorum: hayallerimle ve günlüklerimle.
Kayseri’de otururken, bazen kendi hayatımın bir savaş gibi olduğunu hissediyorum. Hayal kırıklıkları, küçük zaferler, umut ve heyecan… Hepsi iç içe. Hicaz’ın fethi, bana gösteriyor ki, mücadele sadece fiziksel değil, ruhsal da olabilir. İnsan, kendi içindeki engelleri aşmayı başardığında, bir Mekke’yi fethetmiş kadar büyük bir zafer kazanıyor.
Bir Defter, Bin Duygu
Şimdi elimdeki deftere bakıyorum. Her sayfa, kendi duygularımın bir izdüşümü. O savaşın resmi detaylarını yazmak istemiyorum; bunun yerine, hissettiğim heyecanı, hayal kırıklığını ve umudu yazıyorum. Mekke ve Taif’in Osmanlı’ya katılması, benim için bir tarih dersi değil, bir duygu patlaması. Her adım, her çatışma, her zafer, içimde yankılanıyor.
Gecenin sessizliği içinde, Kayseri’nin ışıkları penceremden sızarken, bir kez daha fark ettim ki, tarihle bağ kurmak bazen bir zaman yolculuğu yapmak gibi. Ama asıl yolculuk, kalbin içinde oluyor. Hicaz’ın fethi, bana gösterdi ki, cesaret ve umut her zaman bir şekilde karşılığını buluyor. Ve belki de, kendi küçük savaşlarımı verirken, ben de kendi Mekke’mi fethediyorum.
Son Düşler ve İçsel Zafer
Güneş yavaş yavaş doğarken, defterimi kapattım. İçimde bir rahatlama var, bir tatmin. Hicaz’ın fethi, Osmanlı tarihinin bir parçası olarak yazıldı ama benim için bir ilham kaynağı oldu. Tarihi olaylar, sadece geçmişte yaşanmış birer olay değil; bizim duygularımızla, hayallerimizle birleşince yaşamaya devam ediyor.
Ben Kayseri’deki odama bakarken, hem tarih hem de kendi hayatım arasında bir köprü kuruyorum. Umut, heyecan, hayal kırıklığı ve sevinç… Hepsi bir arada. Mekke’nin Osmanlı’ya dönüşünü hayal ederken, kendi küçük zaferlerimin de farkına varıyorum. Belki tarih kitaplarında isimler ve tarihler kalır, ama hisler, duygular ve kalpler asla silinmez.
Bugün yine yazdım, düşündüm ve hissettim. Hicaz’ın fethi, sadece bir savaşın tamamlanması değil; cesaretin, kararlılığın ve umudun zaferi. Ve ben, kendi küçük dünyamda, bu zaferi kendi hislerimle kutluyorum.
—
Bu yazı, hem Hicaz’ın fethi tarihine değinir hem de duygusal bir içsel yolculukla okuyucuyu sarar, Kayseri’deki genç bir ruhun samimi bakış açısıyla anlatılır.